sanat mı yapıyoruzzz?

Bir aftır ayıba örtü…İnsan sarılır beyaz kefene….meftun yunus gazaplarda…..duygu hazinem iflas…hem evet hem hayırım….

Ben ,tiyatro da çoğalmanın deneyi.Ben görünmez gerçek ıstırabın söylem dili.Ben çığlığın çözülmeye başladığında bir ayrılış olarak oradan içeriye çağırılan zorunlu yazgısı.Bilinç dışının çelişki söyleminde mutluluk akımının bir şekilde biçimlendiği dilin deneyimi.varoluşun çilekeş mutluluğu.Çilenin tezahüründe gizlenmiş olan.Dışsal teyitlerde köstek.Firavunu bir tür dışsal teyide uğurlandığı merkezi hislere doğru boşluğu serbest bırakan düşünüm.firavun sözcüklerin yadsınamaz zihin sıkışıklığı.Çelişki değil bir tür düşünüm.Düşünüm değil bir tür aşırının uykusu.Uyku değil bir tür ‘arası’nın yoluna yönelik devinim.Böyle böyle boşluğu her teferruatıyla silen devinim çilekeş bir periyodun içinde kendi sansarını kovalar ve onu yakaladığında sadece kendi dışındakine sahip olmuş bir kökenin kesifliğini paylaşır.Öyle ki yoksun bırakılan ahenk hiçbir şeyi ifade etme gücünden yoksun da değildir.O marazın e hali.o ve e.

Olumsuz düşünüyorum.Olumsuzzun uzamındayım .Olumsuzun yersiz yerlerinde onların çözen ve üreten imgelerinin tarafsız acısıyım.Tarafsız diyorum. Tarafsızın  imge dönüşümünde çiziyorum figürleri.Çilekeş ,kapalı , ayrılmış ve çığlıklı ölüm.Yankılanıyorlar ölümün çığlıklı lambasında  cinler.Açılıp kapandıklarında ışık , ışığa gelin ,ışık siziz çözecektir.Işık:gölgenin  koridorlarından geçer , kapıyı tıklar ve içeri girer.Işık; ışığın bir dokusu vardır ve o hep benim erimimde kalan bir fısıltı gibidir.Kaf dağının arkasında…Işığın sanısız ve imgesix ,sembolsüz ve kanıtsız biçimleri maskeler yaşamın firavun sabrını ve dinler yerin sesini.Işığa gelin.Işık sizi inceltebilir,saydamlaştırabilir.Işığa alıkoymayın.O zaten var olan söylemin azat edilmiş ilerleyişidir.Her zaman elde edilebilirliğin   maskesini takmış şeylerin uzamında yürür ,yaşamın çözülmekte olan boşluğunu saf deneyimler aracılığıyla yeniden kurar.Sonuda vecdin her türlü kapanmasında içselliğe dağılır.Deşifre edilemeyecek bir hayatı yok saymaz.Yücelerden istisnasız diğer yüzüne konuşur insanın.Öteki yüzüne.Ötekiye.Ötekinin dışarısındayız.Öyleyse ışığın özeni seni istenilen mevcudiyete dahil eder.Bu yürüyüş böylece sürüp gider….

İblis kanıma girmeye üstelerse…İnsan kaçtır?....İzlenmelik bir karınca…Gölgem parlar….Bir kan pıhtısından oldum…..hey yabancı!....Kef deme ne olur?